TYD EN DIE KLEIN KAROO
Ek het die son ge-eet
wat groen druppels
aan die wingerd hang.
Blou vibreer die land
tot teen die berge
wat in die noorde klop.
Die huise hier
is baksteenskepe
wat dobber op dae.
Snags bo die veld
kolk die sterre
strome in die tyd.
Anderkant, by Calitzdorp,
het tyd lank reeds sy groen gety
deur die bruin grond gedruk.
